Wasserfall – niemiecki pocisk rakietowy ziemia-powietrze podczas wystrzelenia. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak blisko pewnych kluczowych rozwiązań (w tym przypadku rozbicia alianckiej strategicznej ofensywy bombowej) byli Niemcy.

Prace nad tą bronią rozpoczęto w 1941 roku. W projektowaniu wykorzystano doświadczenia z opracowywania rakiety V-2 (Wasserfall był od niej dwukrotnie mniejszy). Pierwsze próby rozpoczęto w styczniu 1944.

Lot pocisku był sterowany drogą radiową przez operatora z ziemi, jednak planowano też opracować automatyczne systemy naprowadzania radarowego oraz śledzenia ciepła emitowanego przez cel z wybuchem wyzwalanym przez zapalnik zbliżeniowy.

Pułap jaki osiągały te pociski wynosił 20 000 m, było to znacznie więcej niż osiągały alianckie bombowce. Prędkość wynosiła 770 m/s. Materiał wybuchowy zawarty w głowicy miał w zamierzeniu zniszczyć kilka samolotów w jednym wybuchu. Eksplozja następowała na polecenie operatora.

Broń ta mogła sporo namieszać, jednak pocisk nie doczekał produkcji seryjnej, w lutym 1945 ośrodek w Peenemunde został ewakuowany. Skończyło się na 35 próbnych wystrzeleniach.

10005959_745666932119320_1589096488_o

Wasserfall_SAM

Start pocisku rakietowego Wasserfall z poligonu w Peenemünde, rok 1944

Start pocisku rakietowego Wasserfall z poligonu w Peenemünde, rok 1944

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 9.4/10 (14 votes cast)